Ze pakte een van de vuilniszakken op en duwde die naar me toe.
“Begin bij de kledingkast.”
Daarna liep ze weg.
Die avond sloot ik mezelf op in de badkamer en belde Naomi.
Ze antwoordde vrijwel meteen.
“Mag ik op je bank slapen?”
Er viel een stilte.
Toen werd haar stem zachter.
“Voor hoe lang?”
“Ik weet het niet. Misschien een week. Ik verzin wel iets.”
“Wat is er gebeurd?”
“Margaret wil dat ik vertrek.”
“Ze wat?”
“Haar vriend gaat bij haar intrekken.”
“Emilia.”
“Ik weet.”
“Dat kan ze niet
