in de regen. En voor het eerst stond hij zichzelf toe een simpele maar pijnlijke waarheid te accepteren: zijn kinderen hadden hun eigen leven, hun eigen zorgen, hun eigen kleine wereld. Hij was niet langer het middelpunt ervan. En het was geen tragedie – het was gewoon de realiteit.
De beslissing die alles veranderde.
Hij nam zich toen voor: nooit meer ergens opduiken waar hij niet echt verwacht werd. Nooit meer beleefdheid verwarren met liefde, noch stilte met afwijzing. Als zijn kinderen hem wilden zien, zouden ze bellen. En ondertussen zou
