ik het telefoongesprek beëindigde en naar de koelkast staarde, waar Ava’s kleine tekening van ons drieën hand in hand onder een magneetje vastzat.
David.
Mijn David.
De man die onze belastingdossiers van kleurcodes voorzag en verlegen werd als hij een toetje bestelde.
Ik probeerde logisch na te denken.
Dat heb ik echt gedaan.
Toen begon ik dingen te bedenken waar ik voorheen nooit over had nagedacht.
De late nachten had hij toegeschreven aan de jaarrekeningen.
De manier waarop hij afgelopen maandag de kamer uit was gestapt om een telefoontje aan
