te leiden dan ik.”
Rachids ogen vulden zich met tranen. Salim daarentegen sprak de agenten volkomen kalm toe. Toen hij het restaurant verliet, liep hij langs oom Youssef. Hij bleef even staan. Vervolgens zei hij, nauwelijks hoorbaar:
‘Vergeef me.’ De oude man snikte zachtjes. Salim liep door naar de deur. En de mensen die hem een paar uur eerder nog hadden aangekeken alsof hij onoverwinnelijk was, zagen hem nu alleen vertrekken. Zonder bewakers. Zonder invloed. Zonder die imposante aanwezigheid die iedereen jarenlang angst had ingeboezemd. Liane bleef bij de tafel